|
Over een turropreker, een gehaktmolen en de arrogantie van de macht
Vincent Loosjes
Op verjaardagen, feesten en partijen hoor je van alles, bizarre prietpraat en zo. Je kunt er ook allerlei mensen tegenkomen. Zo ontmoette ik een turro-preker (=??) Komt niet voor in de kerndoelen; niémand hoeft dus te weten wat dat is, een turro-preker, terwijl het toch wel eens handig is als er iémand was die iets wel weet. "Last van voorschriften?" vroeg ik. Toen brandde hij los! Hij bleek caravans te verhuren op Franse campings. Om die campings veilig te maken golden er sinds kort voor heel Frankrijk dezelfde regels. Zoals:
- Per caravan mag maar één gasfles staan, op 2 meter afstand;
- bij brand moet de caravan zo snel mogelijk worden weggesleept;
- de caravan dient te staan op inschroefbare poten in plaats van op blokken.
Gevolg: uw gasfles staat bij de caravan van de buren en de gasfles van de buren staat bij uw caravan. Voorschrift voldaan. De eerste keer dat men met een brandende caravan ging slepen (omdat gecontroleerd uitbranden niet meer mocht) bleek de slang van de blusser het gesleep niet bij te houden en stak de caravan tijdens het gesleep nog twee anderen aan. Ondertussen was er nog een verbrand been ten gevolge van een omgevallen theepot, wat weer de schuld was van die wiebelende inschroefbare poten. |
|
Lees meer...
|
|
|
De zes lessen van de leraar |
|
|
|
door John Taylor Gatto
Noem me Mr. Gatto, alsjeblieft. Zesentwintig jaar geleden, met niets beters te doen, waagde ik me aan onderwijzen. Mijn diploma geeft me de bevoegdheid als leraar Engelse taal en literatuur, maar dat doe ik helemaal niet. Wat ik onderwijs is "school", en ik win er prijzen mee. Onderwijzen heeft verschillende betekenissen, maar zes lessen zijn typisch voor onderwijzen van Harlem tot Hollywood. Je wordt door deze lessen meer beïnvloed dan je je kan voorstellen, dus je kan beter weten wat ze behelzen:
|
|
Lees meer...
|
|
door Jos Verhulst
Onderstaande tekst is een wat herwerkte versie van de nota’s neergeschreven voor mijn inleidende speech op het congres ‘Waarom onderwijs?’ in Zeist (14-11-07). Wat ik uitsprak was met het oog op de tijd hier en daar ingekort.
Harry Mulisch schijnt ooit eens te hebben gezegd (ik weet niet meer waar): “Er zijn geen mensen, doch alleen mannen en vrouwen”. Hij had met meer recht kunnen zeggen: “Er zijn geen mensen, doch alleen volwassenen en kinderen”. Deze bijeenkomst illustreert dit. Hier zijn geen kinderen. Volwassenen komen bijeen en hebben het over kinderen. Meteen komt iets bijzonders aan het licht. Volwassenen hebben onvermijdelijk grote macht over kinderen. Volwassenen beslissen over opvoeding en onderwijs. Een grotere verantwoordelijkheid is nauwelijks denkbaar.
|
|
Lees meer...
|
|
|
